W języku arabskim nie ma bezokoliczników. Czasownik najczęściej podaje się w czasie przeszłym i teraźniejszym w 3 osobie liczby pojedynczej (هو) i wtedy się go odpowiednio odmienia. Jeżeli jednak jest możemy wyrazić bezokolicznik, stosując partykułę أَنْ z czasownikiem w trybie łączącym. 

Tryb łączący tworzy się od czasu teraźniejszego. Oprócz bezokolicznika stosuje się go do wprowadzania zdań podrzędnych (celu, czasu) oraz do zaprzeczania czasu przyszłego razem z partykułą لَنْ. 

أُرِيدُ أَنْ أَذْهَبَ

هَلْ تُرِيدُ أَنْ تَأْكُلَ السَّمَكَ؟

يُرِيدُ أَنْ يَدْخُلَ

TRYB ŁĄCZĄCY OSOBA WYMOWA
أَدٰرُسَ أَنَا
تَدْرُسَ أَنْتَ
تَدْرُسِي أَنْتِ
يَدْرُسَ هُوَ
تَدْرُسَ هِيَ
نَدْرُسَ نَحٰنُ
تَدْرُسَا أَنْتُمَا
يَدْرُسَا هُمَا (m)
تَدْرُسَا هُمَا (f)
تَدْرُسُوا أَنْتُمْ
تَدْرُسْنَ أَنْتُنَّ
يَدْرُسُوا هُمْ
يَدْرُسْنَ هُنَّ

Starszy artykułOgólna i krótka charakterystyka literatury arabskiejNowszy artykułTaha Husein - dziekan literatury arabskiej